7 de maio de 2019

Entremundos

Non é doado falar da morte. De todas as cousas difíciles das que se pode falar esta é posiblemente a peor porque toca demasiados motivos de dor e polémica:
- os medos de cadaquén
- os sistemas de crenzas máis arraigados da xente
- as necesidades do ego
- o pudor de dicir abertamente o que de verdade pensamos e sentimos
- as limitacións autoimpostas á nosa capacidade de percibir alén dos ollos e por suposto á expresión desta percepción
- o pensamento dominante na nosa sociedade
- o políticamente correcto
...
Estou moi agradecida porque tiven a oportunidade de acceder á aprendizaxe dalgunhas técnicas xamánicas que me cambiaron a vida e espero que tamén, algún día, a morte. É posíbel axudar ás almas a atravesar o umbral, e ver como ingresan na luz para ir ao encontro do seu Ser Superior é unha das experiencias máis fermosas e conmovedoras que existen. Tamén é un consolo, incluso un motivo de ledicia, saber que non vagará entre as sombras, que non rondará aos seus seres queridos atormentándose e atormentándoos sen saber se está viva ou non (películas como "Nosso Lar",  "O sexto sentido" e "Os outros" son moi exactas no que pode pasar tras unha morte difícil de integrar pola consciencia, sexa porque foi repentina ou porque esa mente non cría que houbese "nada" despois da morte e se encontra nunha situación que non sabe asimilar e xestionar).
Agradezo aos meus mestres e mestras polas ensinanzas transmitidas e agradezo ás almas que me permitiron exercer de guía nun momento tan delicado da súa viaxe como é o entremundos.
Hoxe só sinto amor e gratitude, e unha sensación de comuñón con todo canto existe que quero compartir convosco, na esperanza de que poidades sentir o mesmo.


Ningún comentario:

Publicar un comentario