Un lóstrego non ilumina o teu camiño, non che serve coma se fose unha lámpada na túa man; só che dá un fogonazo, un albisque do camiño que tes por diante. Pero ese albisque é precioso: agora os teus pés estarán firmes, agora serás forte, agora a túa determinación de chegar ao teu destino verase fortalecida. Viches o camiño, sabes que está aí e non deambulas sen dirección. Un fogonazo de luz e albiscarás o camiño que tes que percorrer e o templo que é o destino da túa viaxe. Oín unha historia de dous homes que se perderon no bosque unha noite moi escura. Era un bosque moi perigoso, cheo de animais salvaxes, moi denso e rodeado de escuridade. Un dos homes era un filósofo e o outro era un místico. De súpeto estalou unha tormenta, as nubes abríanse e había grandes lóstregos. O filósofo miraba ao ceo, o místico mantiña a vista no camiño. Nese momento houbo un lóstrego e o carreiro se iluminou ante eles. O filósofo mirou o lóstrego e preguntouse: "Que está pasando?", perdendo así o camiño.
Ti estás perdido nun bosque aínda máis denso que o desta historia. A noite é máis escura. Ás veces vén un lóstrego: debes mirar o carreiro. Chuan Tzu é un lóstrego, Buda é un lóstrego, eu son un lóstrego. Non me mires a min, mira ao carreiro. Se me miras a min, perderás a túa oportunidade, porque o lóstrego non se volverá repetir. Só dura un momento, e os momentos nos que a eternidade penetra no tempo son moi escasos; son como lóstregos. E cando empezas a vivir, as cousas ordinarias adquiren unha beleza extraordinaria. Cousas pequenas - a vida consiste en cousas pequenas - pero cando lles aportas a calidade dun amor intenso e apaixonado transfórmanse, vólvense luminosas.(Osho)
Ningún comentario:
Publicar un comentario