Din que unha vez houbo un home que camiñaba polo mundo na procura da verdade e topou cun gran sabio que lle dixo: “Hai un pozo escondido nunha cova. Vai alí e fai unha pregunta. Se preguntas con sinceridade, o pozo responderache. E isto é un milagre que só uns poucos grandes adeptos coñecen.”
O home procurou e procurou durante anos a cova e mailo pozo. Foi difícil de atopar, pero finalmente chegou, asomouse e preguntou: “Que é a vida?” Non tivo resposta. Repetiu varias veces a pregunta pero só se escoitaba o eco. Como tiña un interese sincero, continuou preguntando día e noite, noite e día, “Que é a vida?” E o pozo soamente resoaba coa súa propia voz. Pero el non se daba por vencido, ata que o pozo finalmente comprendeu que o home era sincero e non ía desistir. Así que o pozo respondeu: “De acordo, direiche o que é a vida: Vai á aldea máis próxima, visita as tres primeiras tendas e volta, e cóntame”.
O home quedou abraiado porque, que clase de resposta era esta? "Vale, vouno facer..." decidiu, confiando na sabedoría profunda do pozo. Foise á cidade e visitou as tres primeiras tendas, quedando aínda máis frustrado: non atopou nada. Na primeira tenda había xente traballando con pezas de metal. Foi á seguinte tenda e alí viu outras persoas que estaban preparando unhas cordas. Entrou na terceira, que era a tenda dun carpinteiro, e nela estaban traballando a madeira. Díxose a si mesmo: “É isto a vida?”
Regresou ao pozo e preguntou: "Que queres dicir? Fun alí e vin isto, pero non ten relación coa miña pregunta." O pozo respondeu: "Eu amoseiche o camiño. Percórreo. Algún día descubrirás a clave. Mostreiche o camiño, agora percórreo." O buscador enfadouse e dixo: "Enganáronme! Que saquei de pasar tantos anos procurando o pozo, de botar tanto tempo preguntándolle ao pozo? Que gañei abríndolle tan sinceramente o meu corazón, confiando nas súas palabras, facendo o que me mandou? Todo era mentira! Todo era un engano!" E frustrado, afastouse.
Ao cabo de moitos anos de peregrinaxe, chegou preto dun xardín e detívose, escoitando. Era unha noite de lúa chea e alguén estaba tocando unha música fascinante. Quedou embelesado. A maxia funcionou. Coma se fose atraído por un imán, entrou no xardín. Non pediu permiso. Achegouse ata o músico: aquel home atopábase en profunda meditación, tocando o sitar. O viaxeiro sentou alí e púxose a escoitar. Á luz da lúa observou ao home e o instrumento. Nunca antes vira un instrumento así. E de súpeto lembrou a uns carpinteiros que vira tempo atrás, traballando en obxectos similares... Estaban preparando sitares! E a xente que laboraba o metal... esas pezas tamén pertencían ao sitar! E as cordas...
Entón, coma se as nubes desaparecesen e descubrise algo, púxose a bailar. O músico decatouse e parou de tocar pero iso non detivo a danza do buscador. O músico preguntoulle: "Que sucede? Que che pasou?" O home respondeu: "Comprendo! Mirei nas tres tendas. Todo estaba alí, pero non había sitar. Todo existía por separado. Cumpría ordenalo, estaba nun caos, pero estaba todo, todo o necesario estaba alí, só faltaba unha conexión para que esa música tan fermosa puidese agromar. A vida teno todo, pero eu non vía a conexión. Agora comprendo..."
O sitar é un instrumento musical hindú de corda pulsada, como a guitarra, o laúde, etc. que seguramente oíches tocar algunha vez por exemplo a Ravi Shankar
Ningún comentario:
Publicar un comentario